Begin 2024 zat ik vast.
Ik voelde me leeg, afgesloten van alles waar ik eerder nieuwsgierig en enthousiast van werd. Alsof het vuurtje in mij langzaam was uitgegaan. En het frustrerende was: ik had geen idee waar ik mijn aanmaakblokjes kon vinden.

Ik besloot het anders te doen. Echt anders. Ik nam afscheid van mijn baan, een plek waar ik veel had geleerd en met plezier had gewerkt, en ging terug naar de basis. Naar mezelf.

Ik ging vrijwilligerswerk doen op een zorgboerderij, werkte als schoonmaker in een theater en bracht zoveel mogelijk tijd door bij paarden. Geen groots plan, geen einddoel. Alleen ruimte creëren om weer te voelen wat mij raakte.

En ergens onderweg gebeurde het. Na maanden van zoeken, proberen, bijsturen en letterlijk met mijn handen in de modder staan, kwam het terug. De drang om te maken. Om te schilderen.

Achter in de tuin stond al een jaar een klein atelier. Ik keek er vaak naar, maar gebruikte het vrijwel nooit. Totdat het begon te kriebelen. Eerst voorzichtig: wat lijnen, wat experimenten met een multitool die mijn vriend me een jaar eerder had gegeven (nog ongeopend, oeps). Voor ik het wist zat ik weer onder de verf.

Toen ik Van Hanne startte, merkte ik dat anderen waardeerden wat ik maakte. Er kwamen berichten, opdrachten, mensen die mijn schilderijen en beschilderde flessen wilden hebben. Het groeide vanzelf. Wat begon als iets heel persoonlijks, werd iets om te delen.

Achteraf gezien lagen mijn aanmaakblokjes al die tijd al klaar. Gewoon daar, in dat kleine atelier achterin de tuin.

Sindsdien doe ik alleen nog maar wat mijn vuurtje echt doet branden: ik schilder, en ben gestart met een nieuwe opleiding tot paraveterinair, omdat ik steeds weer bij de dieren terechtkom. Die dieren vormen ook vaak een terugkerend thema in mijn schilderwerk.